Gespleten persoonlijkheid. 
Ik wil met je delen hoe ik aan een gespleten persoonijkheid ben gekomen. Ja, gekomen, want ik ben niet geboren met het gevoel dat ik niet altijd dezelfde persoon ben. Bij mij heeft dit zich ontwikkeld toen ik een jaar of 25 was. Na een nare ervaring kwam ik in een isolement terecht. Ik heb mezelf opgesloten in huis en raakte verstrikt in mijn gedachtegang. Daar gedachten zich bleven aandienen, draaide ik door. Ik had geen rem meer op mijn gedachtegang en raakte de controle kwijt. Ik hoorde een knak in mijn hersenen. Mijn mondhoek viel en ik voelde geen gevoel meer in mijn rechterwang. Een onbekende stem vertelde mij dat ik moest gaan slapen en dat deed ik ook. Door stress heb ik een lichte tia opgelopen. Na een aantal weken kwam het gevoel terug in mijn wang en kon ik mijn mond ook weer redelijk goed bewegen. Mijn hersenen daarentegen hebben wel een beschadiging opgelopen. Vanaf dat moment kon ik niet meer bij mezelf komen. Handelingen die voorheen niet omschreven werden, werden nu wel omschreven. Normaliter schonk ik een kop thee in en dronk dat op zonder de beschrijving ervan te ontvangen in mijn hersens. Nu werd mij verteld dat ik mijn hand moest uitreiken, het kopje op moest pakken en deze naar mijn mond moest brengen en daaruit moest drinken. Daar schrik je best van en geeft je het gevoel dat jij niet meer zelf de controle hebt. De persoon die ik toen was, werd weggevaagd en ik werd een toeschouwer van mijn gedachtegang. Normaliter dacht ik na over hoe ik mijn dag wilde kleuren, maar nu kreeg ik opdrachten. De verschillende persoonlijkheden die in mij ontstonden waren niet consistent. Het ene moment droegen zij mij op een tekening te maken, bijvoorbeeld. En als ik dat dan had gedaan, kwam een boos personage mij vertellen dat ik het moest verscheuren en waar ik dacht mee bezig te zijn. Na verloop van tijd raakte ik daardoor onzeker en verscheurd. Ik was niks en stelde niks voor in de ogen van deze persoonlijkheid. Achteraf weet ik dat dit een karaktereigenschap is van een van mijn opvoeders. Zij heeft mij deze behandeling gegeven gedurende mijn jeugd en is een van mijn persoonlijkheden geworden. Een andere persoonlijkheid ging op zoek naar antwoorden en bracht mij bij de bibliotheek. Ik heb daar andere wegen ontdekt. Toendertijd was er nog niet veel bekend over gespleten persoonlijkheden en ik had daar zelfs nooit over gehoord. Inmiddels snap ik waarom de persoonlijkheden niet met elkaar door een deur kunnen en altijd maar ruzie maken. Zo was het thuis immers ook. De persoon die mij opdrachten gaf en ze daarna weer verscheurde, was mijn opvoeder. Alle andere persoonlijkheden hebben voorrang op mij. Maar zo was het thuis toch ook. Ik ben in een pleeggezin opgevoed en het was daarom geen prioriteit. Ik heb mezelf niet zien staan, omdat zij mij niet zagen staan. Ik kwam in de mentale problemen omdat ik geen eigenwaarde heb ontwikkeld. Achteraf is mijn gespleten persoonlijkheidssyndroom een filter geweest. Door mij te laten inzien wie ik niet was en waar ik mezelf niet in herken, heb ik een gedeelte van mezelf teruggevonden. Ik heb zelfs ontdekt waarom het vocabulaire verandert in je hersenen, waardoor jij het gevoel krijgt dat er verschillende personages in jou zich hebben gehuisvest. Koppelwoorden vallen weg en daardoor klinkt het alsof je opdrachten krijgt van een ander persoon en ervaar jij dit als waarheid. Zinnen als misschien komt de buurman langs worden nu uitgesproken als de buurman komt langs. Misschien moet ik een andere weg inslaan. Sla een andere weg in. Daarbij komt dat uit iedere emotie een andere persoonlijkheid kan ontstaan die bijvoorbeeld kan treiteren op de manier waarop jij treiteren hebt ervaren. 
Door jezelf te leren filteren en in te zien waar je een emotie bent opgelopen die je wilt behouden of verwerpen, kan je weer dichter komen bij jezelf en dienen de persoonlijkheden waar je niets mee kan of veel last van hebt minder aan.